03:17 horas
Io lo sapeva ante que io reguardava le horologio. Alique non es in ordine.
Mi camera esseva obscur como sempre.
Silentiose como sempre.
Sed alique esseva differente.
Il prendeva un momento usque io comprendeva que.
Mi telephono mobile.
Io lo traheva cautemente verso me.
Le ecran monstrava in alto.
Io sentiva frigido.
Multo lentemente io lo prendeva in mi mano.
Le ecran esseva active.
Necun message. Necun application esseva aperte.
Solmente le camera.
Le camera frontal.
Io me vide. Mi facie a medietate in le umbra, mi oculos blau ancora fatigate e un pauc troppo aperte. Mi longe capillos blonde pende in disordine in omne directiones. Mi camisia de nocte blanc semblava arrugate.
Io vole clauder le camera.
Vermente.
Mi pollice jam se moveva…
sed tunc io cessava immediatemente.
In le fundo.
Post me.
Il ha alique.
Necun facie clar.
Plus tosto un forma. Plus obscur que le obscuritate.
Directemente juxta mi lecto.
Mi corde furiosemente pulsa.
Io me volveva immediatemente.
Nihil.
Solmente mi camera.
Silentiose. Vacue.
Io inglutiva. Io rideva mesmo brevemente. Iste riso nervose e stupide quando on vole calmar se.
"Tu es folle, Patricia", io susurrava.
Tunc io reguardava novemente le telephono.
Le camera functionava ancora.
E iste vice io lo videva multo clarmente.
Le figura stava directemente post me.
E durante io sedeva illac e fixava le ecran…
illo inclinava lentemente le capite.
E surrideva triumphantemente.
